🌿 مشارکت در پویش پویش ملی «ستایشگران قرآن»

🌿 چرا «ستایشگری قرآن»؟

ستایشگری قرآن یعنی استفاده از هنر مداحی، ذاکری و مناجات برای ایجاد محبت و انس با قرآن در دل عموم مردم؛ نه اینکه مداح لزوماً قرآن را تلاوت کند، بلکه با زبان فارسی، فرهنگ ایرانی و همان سوز و حال عاشقانه مداحی، با قرآن سخن بگوید، آن را مدح کند و با آن مناجات نماید:

«قرآن، دوستت دارم... عاشقتم... می‌میرم برات...
همه‌چیزمی، همه عمرمی... فدات بشم...
کمکم کن... تنهام نذار...»

هدف این است که محبت قرآن از فضای تخصصی جامعه قرآنی فراتر برود و به دل عموم جامعه برسد. قرآن فقط برای قاریان، حافظان یا یک قشر خاص نیست؛ قرآن برای همه مردم است. مداح می‌تواند بدون اینکه حافظ، قاری یا روحانی باشد، از مهم‌ترین سرمایه خود یعنی هنر، صدا، احساس و ارتباط با مردم برای خدمت به قرآن استفاده کند.

شما مداحان، سال‌ها برای اهل‌بیت (ع) دل سوزانده‌اید و محبت آنان را در دل مردم زنده نگه داشته‌اید. اکنون شایسته است در کنار نوکری اهل‌بیت (ع)، نوکری قرآن را نیز افتخار خود بدانید و هر اندازه برای معرفی و محبت اهل‌بیت (ع) مایه می‌گذارید، برای کلام خدا نیز با تمام توان قدم بردارید.

قرآن از مهجوریت خود در پیشگاه خداوند گلایه خواهد کرد: «یَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِی اتَّخَذُوا هَٰذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا»
چه زیباست که پیش از آن روز، اجازه ندهیم پیامبر اکرم (ص) و اهل‌بیت (ع) ما را در شمار کسانی ببینند که قرآن را رها کرده‌اند؛ بلکه با هنر و توان خود، پاسخ عملی به این گلایه بدهیم و خادم و نوکر قرآن باشیم.

در روزگار غیبت و در میان فتنه‌ها و آشفتگی‌ها نیز پیامبر اکرم (ص) راهی روشن پیش روی ما گذاشته است:
«فَإِذَا الْتَبَسَتْ عَلَیْکُمُ الْفِتَنُ کَقِطَعِ اللَّیْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَیْکُمْ بِالْقُرْآنِ»
«هنگامی که فتنه‌ها همچون پاره‌های شب تاریک شما را فرا گرفت، بر شما باد که به قرآن روی آورید.» بنابراین تمسک و انس با قرآن تنها یک فعالیت فرهنگی نیست؛ راهی برای هدایت جامعه در عصر غیبت است و مداحان می‌توانند مردم را با زبان و هنر خود به این راه دعوت کنند.

«ستایشگری قرآن» می‌تواند پلی میان جامعه قرآنی و جامعه هیئتی باشد؛ پلی که در آن قرآنی‌ها اهل‌بیتی‌تر و هیئتی‌ها قرآنی‌تر شوند و محبت قرآن و اهل‌بیت (ع) در کنار یکدیگر در جامعه تقویت شود. حتی می‌تواند تصویری تازه و زیبا از محبت شیعیان به قرآن در میان برادران اهل‌سنت ایجاد کند؛ اینکه ببینند مداحان شیعه چگونه با تمام وجود، قرآن را دوست می‌دارند و برای آن می‌خوانند و می‌سرایند.

برای انس با قرآن، لازم نیست صرفاً از الگوهای موسیقایی و فرهنگی دیگران استفاده کنیم. مداحی و هنرهای آیینی، یکی از ریشه‌دارترین سرمایه‌های فرهنگی تشیع است که قرن‌ها در انتقال معارف و حفظ هویت دینی مردم نقش داشته است. چرا از همین ظرفیت تاریخی و مردمی برای خدمت به قرآن استفاده نکنیم؟ قرآن را با زبان مردم ایران، احساس مردم ایران و هنر آیینی خودمان به دل‌ها ببریم.

این حرکت می‌تواند فراتر از یک پویش یا تولید چند اثر باشد؛ می‌تواند آغاز یک جریان فرهنگی تازه و نقطه عطفی در انس عمومی با قرآن در کشور و حتی در سطح بین‌المللی باشد؛ جریانی که در آن هر مداح، یک سفیر محبت قرآن و هر مجلس، فرصتی برای نزدیک‌تر شدن دل‌ها به کلام خداست.

قرآن برای همه است؛ نه فقط برای قرآنی‌ها.
بیایید با هنر مداحی، محبت قرآن را به دل مردم ببریم.
🌱 «نوکری قرآن» را در کنار نوکری اهل‌بیت (ع)، افتخار خود بدانیم.